ันร้ายเอาไว้ ในท้ายที่สุดก็กลายเป็นอักขระสีดำสองตัวหายลับไปตรงหว่างคิ้วของทั้งคู่
“เจ้านาย” เมื่อพันธสัญญาก่อตัวขึ้น ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ได้ยินเสียงร้องเรียก
“สัตว์อสูรแห่งฝันร้ายหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลองเรียกดู
“เจ้านาย ข้าคือเสี่ยวเมิ่ง!” สัตว์อสูรแห่งฝันร้ายพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “เจ้านาย ข้าจะเลื่อนระดับแล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่รู้เรื่องการแบ่งระดับของสัตว์อสูรแห่งฝันร้าย แต่ร้ายกาจกว่าระดับเทพก็ใช้ได้แล้ว
ในตอนที่สัตว์อสูรแห่งฝันร้ายเลื่อนระดับ พลังความมืดในร่างกายซือหม่าโยวเย่ว์ก็เลื่อนระดับไปด้วย หลังจากการเลื่อนระดับสิ้นสุดลงแล้วเธอก็รู้สึกเหมือนว่าปราณวิญญาณความมืดจะมากกว่าปราณวิญญาณอื่นๆ อยู่พอสมควร น่าจะไปถึงระดับจ้าววิญญาณขั้นสุดยอดแล้ว
เสี่ยวเมิ่งกลายร่างเป็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักคนหนึ่ง สวมอาภรณ์สีดำตลอดร่าง ผมยาวระดับเอว ใบหน้ากลมป้อมและดวงตากลมโตดูไร้ซึ่งพิษภัย
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเด็กหญิงวัยสี่ห้าขวบผู้นี้พลางยื่นมือไปขยี้ใบหน้านางแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวเมิ่งคือตุ๊กตาเด็กหญิงตัวน้อย”
“เจ้านาย เสี่ยวเมิ่งหิวเหลือเกิน” เสี่ยวเมิ่งพูดพลางมองไปทางซือหม่าโยวเย่ว์
“เอ่อ… คนของเผ่ามารกินอะ
