ไรกันหรือ เอ๊ะ… เจ้าพูดภาษามนุษย์ได้แล้วนี่” ซือหม่าโยวเย่ว์มองแววตาน่าสงสารของเสี่ยวเมิ่งแล้วเอ่ยถาม
“พอทำพันธสัญญากับเจ้านาย ข้าก็พูดภาษาของเจ้านายได้แล้วล่ะ” เสี่ยวเมิ่งกล่าว
ซือหม่าโยวเย่ว์หันหน้ามามองหมัวซา หมัวซาเองก็คิดไม่ถึงว่าที่จริงแล้วสัตว์อสูรแห่งฝันร้ายตนนี้จะเป็นเด็กน้อยที่น่ารักถึงเพียงนี้ จึงเอ่ยว่า “เอาของพวกนั้นของเจ้าให้นางกินสักหน่อยเถิด”
“ไปกัน ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อยๆ นะ” ซือหม่าโยวเย่ว์คว้ามือเสี่ยวเมิ่งขึ้นมา ก่อนจะพาคนอื่นๆ กลับเข้าไปในเจดีย์วิญญาณพร้อมกัน
เมื่อคนในเจดีย์วิญญาณเห็นเสี่ยวเมิ่งแล้วต่างไม่กล้าเชื่อว่านี่คือสัตว์มารพลังยุทธ์ระดับราชาปีศาจที่ถูกสะกดเอาไว้อย่างยาวนาน
เสี่ยวเมิ่งเห็นภายในมีผู้คนอยู่มากมาย จึงเอนซบข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยความหวาดกลัวอยู่บ้าง
“เสี่ยวเมิ่ง ไม่ต้องกลัวไปหรอก พวกเขาล้วนเป็นสหายและสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของข้าทั้งสิ้น ไม่มีทางทำร้ายเจ้าอย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวเย่ว์ตบหลังมือนางอย่างปลอบประโลม
เธอรู้สึกได้ถึงความเดียวดายและหวาดกลัวจากการถูกสะกดเอาไว้ตลอดหลายปีนี้ของเสี่ยวเมิ่งผ่านการทำพันธสัญญา ซึ่งทำให้ความดุร้ายเช่นสัตว์มารของ
