มันหมดไป กลายเป็นความขี้ขลาดเช่นนี้
“อื้อๆ” เสี่ยวเมิ่งพยักหน้าหงึกหงักแล้วเอ่ยว่า “เจ้านายช่วยเสี่ยวเมิ่งออกมา เจ้านายต้องปกป้องเสี่ยวเมิ่งได้แน่ ส่วนเสี่ยวเมิ่งก็จะปกป้องเจ้านายเช่นกัน”
“ไป ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อยเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
“ได้เลย” เสี่ยวเมิ่งเงยหน้าพลางเอ่ยยิ้มๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์พานางจากไป คนอื่นๆ มองเงาหลังของทั้งสองแล้วตบหน้าตัวเองก่อนจะเอ่ยว่า “นี่คือเจ้าสัตว์อสูรแห่งฝันร้ายตนนั้นจริงๆ น่ะหรือ”
“ช่างเป็นสัตว์มารที่น่ารักอะไรอย่างนี้”
“ยากจะจินตนาการได้จริงๆ”
อวิ๋นอี้นึกขึ้นมาได้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์ทำพันธสัญญากับเสี่ยวเมิ่งแล้วแต่กลับไม่เป็นไร หรือในร่างกายซือหม่าโยวเย่ว์จะมีปราณวิญญาณความมืดอยู่จริงๆ เล่า
พวกซือหม่าโยวเย่ว์จากไปนานแล้วยังไม่กลับมา พวกเขาจึงคิดจะไปดูกันว่าสัตว์มารกินอะไร เมื่อไปถึงด้านหลังห้องครัวแล้วพวกเขาก็ตกตะลึงไปในทันที
เห็นเพียงแค่ว่าซือหม่าโยวเย่ว์ยืนอยู่ด้านนอกเล้า ส่วนเสี่ยวเมิ่งอยู่ด้านใน กำลังอุ้มไก่ฟ้าตัวหนึ่งพร้อมกัดแทะมันอยู่อย่างมีความสุข
ไก่ตัวนั้นถูกถอนขนจนเกลี้ยงแล้วแต่ยังไม่ตาย มันถูกกินหมดไปครึ่งหนึ่ง ส่วนขาไก่อีกข้างนั้นเตะไปมาค
