ล้ายกับกำลังดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย
และตอนนี้ไก่ฟ้าเกือบร้อยตัวภายในเล้าเหลืออยู่เพียงแค่ไม่กี่สิบตัวเท่านั้น ขนไก่กองพะเนินเต็มพื้น
ส่วนเสี่ยวเมิ่งก็ยืนอยู่ท่ามกลางกองขนนั้น บนใบหน้าอมชมพูเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด มุมปากก็ถูกคราบโลหิตอาบย้อม ช่างชวนให้คนตกใจเป็นอย่างยิ่ง
“โยวเย่ว์ นางกินเจ้าพวกนี้ทั้งหมดเลยหรือ” ทุกคนรู้สึกว่าภาพเหตุการณ์นี้ช่างน่าคลื่นไส้ กระทบความรู้สึกมากเหลือเกิน
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าเอ่ยว่า “ตอนนี้ถอนขนได้แล้ว แต่อีกประเดี๋ยวมันก็จะกินขนลงไปด้วย บอกไปหลายรอบแล้วก็ยังเป็นเช่นนี้อยู่ดี”
เธอพาเสี่ยวเมิ่งเข้ามา เสี่ยวเมิ่งมองไก่ฟ้าเหล่านั้นแล้วถามว่า ”เจ้านาย เจ้าพวกนี้ให้ข้ากินใช่หรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า ยังไม่ทันพูดอะไร นางก็กางมือออกมาในทันใดแล้วพุ่งตัวเข้าไปในเล้า จับไก่ตัวหนึ่งได้แล้วก็เริ่มต้นกัดกิน
ไก่ตัวหนึ่งหายเกลี้ยงไปในระยะเวลาเพียงไม่นาน นางหันไปจับไก่อีกตัวหนึ่งมาแล้วคว้าคอไว้หมายจะกัด
ขณะนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ได้สติกลับคืนมาแล้ว จึงรีบหยุดนางเอาไว้ ให้นางถอนขนก่อน หลังจากพูดไปหลายรอบแล้วนางถึงจะยอมถอนขนก่อนกินทุกครั้ง
เสี่ยวเมิ่งยืนอยู่ที่เดิม เมื่อ
