เห็นทุกคนมองตนด้วยสีหน้าแปลกพิกลราวกับตนทำอะไรผิดมหันต์ ก็ตกตะลึงไปในทันใด
“เจ้านาย…” นางมองเจ้านายของตน
เจ้าคำรามน้อยเห็นท่าทางของนางจึงเอ่ยว่า “เจ้านี่น่ารักยิ่งกว่าข้าเสียอีก ยังดีที่เป็นหญิง ไม่อย่างนั้นข้าต้องทำร้ายนางแน่นอน”
ซือหม่าโยวเย่ว์ดีดนิ้ว กองขนไก่และเครื่องในเหล่านั้นต่างหายวับไป ภายในเล้าไก่กลับมาสะอาดดังเดิม
เธอเดินเข้าไปแล้วหยิบผ้าออกมาเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของเสี่ยวเมิ่งพลางถามว่า “กินอิ่มหรือยัง”
“อิ่มนิดหน่อยแล้ว” เสี่ยวเมิ่งใช้มือโชกเลือดจับเสื้อผ้าซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้พลางเอ่ยว่า ”เจ้านาย ข้าทำอะไรผิดไปใช่หรือไม่ สายตาของพวกเขาช่างแปลกประหลาดนัก”
เมื่อเห็นรอยเลือดบนเสื้อผ้า ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไม่โกรธ แล้วเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรหรอก พวกเขาก็แค่ไม่เคยเห็นวิธีการกินอาหารเช่นนี้เท่านั้นเอง”
“เช่นนั้นพวกเขากินเช่นไรกันหรือ” เสี่ยวเมิ่งกะพริบตาพลางถามอย่างใคร่รู้
……………………………………
