ขอรับ ถ้าหากเขายังหาสาเหตุไม่พบก็ให้กลับมาก่อน ให้ภัยในคราวนี้ผ่านพ้นไปแล้วค่อยว่ากัน” ซือหม่าโยวหยางเอ่ย
“ก็คงได้แต่เป็นเช่นนี้แล้วล่ะ” ซือหม่าไท่กล่าว
“เช่นนั้นข้าจะติดต่อเขาเอง” ซือหม่าโยวหยางพูด
เขาหยิบหินแม่ลูกออกมาแล้วใส่ปราณวิญญาณเข้าไป ก่อนจะเริ่มรอคอยการตอบรับจากอีกฝ่ายอย่างกระวนกระวาย
“โยวหยางหรือ”
เสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ดังขึ้น ทำให้ผู้คนในที่นั้นมีขวัญกำลังใจขึ้นมา
“โยวหยาง เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์รับแล้วถามขึ้น
“ใช่” ซือหม่าโยวหยางสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเล่าสถานการณ์ในตอนนี้ให้ฟังแล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน กลับมาได้หรือไม่”
“หัวหน้าพันธมิตร หากท่านยังไม่กลับมาอีก พวกเราก็จะต้านไม่ไหวกันแล้วนะขอรับ!” คนที่อยู่ข้างๆ ตะโกนเสียงดัง
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าสถานการณ์ของที่นี่จะหนักหน่วงถึงเพียงนี้ ทางนั้นเงียบงันไปสักพัก ในขณะที่ทุกคนคิดว่าขาดการติดต่อไปกลางคันแล้วนั้นเอง เสียงของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง ง “ข้าว่าแล้วว่าเหตุใดตั้งเนิ่นนานแล้วเจ้านี่ยังไม่ถูกเผาตายเสียที ที่แท้ก็ชดเชยพลัง
