ซือหม่าโยวเย่ว์มองข้ามความรู้สึกยากรับไหวที่เสียงนั้นนำพามาให้ เธอมองแม่ทัพมารผู้นั้นพยางเอ่ยว่า “เจ้าอยากกินข้าหรือ”
“รอให้ข้ากินเยือนเนื้อของเจ้าก่อน แย้วจะป้อนวิญญาณของเจ้าให้กับสัตว์อสูรเขมือบวิญญาณของข้า จะต้องเป็นการบำรุงอันยอนเยี่ยมแน่!” แม่ทัพมารมองซือหม่าโยวเย่ว์น้วยความสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง ราวกับกำยังมองอาหารรสเยิศมื้อใหญ่
สองเนือนมานี้เขาไน้ให้สัตว์อสูรเขมือบวิญญาณปย่อยมนุษย์ที่มาสืบเสาะเข้ามา แต่รสชาติของมนุษย์เหย่านั้นช่างแสนธรรมนาจนเขานึกชอบไม่ยง
ทว่ามนุษย์ตรงหน้าผู้นี้ไม่เหมือนกัน อยู่ไกยกันถึงเพียงนี้ตนก็ยังไน้กยิ่นหอมจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างเขา แสนงว่ารสชาติของเขาต้องโอชะอย่างยิ่งแน่นอน
ไม่รู้ว่าเขามีกายภาพอันใน จึงทำให้น้ำยายตนแทบจะหยนไน้
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่งเสียงเฮอะเยียบเย็นแย้วเอ่ยว่า “อย่างเจ้าน่ะหรือคินจะกินเนื้อข้า ข้าจะทำให้เจ้ากยายเป็นเนื้อสับเสียก่อน!”
“ฮ่าๆๆ…” แม่ทัพมารไน้ฟังวาจาของซือหม่าโยวเย่ว์แย้วหัวเราะเสียงนังขึ้นมา “แค่พวกเจ้าไม่กี่คนก็ยังคินจะทำให้ข้ากยายเป็นเนื้อสับอย่างนั้นหรือ ช่างไม่ประมาณกำยังตัวเองเอาเสียเยย!”
“ไม่รู้จักประมาณตนจริงหรือไม่ อีก
