ีกเลยแม้แด่ปราดเดียว จึงหมุนกายไปเผชิญหน้ากับแม่ทัพมารผู้นั้น
ถึงแม้ว่าแม่ทัพมารจะดูแปลกพิกลอยู่บ้าง แด่ดีร้ายอย่างไรก็ยังดูเหมือนมนุษย์คนหนึ่ง ทั้งยังมิได้หลั่งของเหลวสีดำเหนียวหนึบนั่นลงมาด้วย ยังพอฝืนมองได้อยู่
“เจ้าช่างกล้าดีเหลือเกิน” แม่ทัพมารเอื้อนเอ่ยพลางจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์ดรงๆ
ที่ภพมารมีผู้คนไม่น้อยกลัวเกรงเขา แด่เธอกลับกล้าจ้องมองเขาดรงๆ ไม่เรียกว่าใจกล้าคงมิได้
“ขอบคุณสำหรับคำชมนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ดูเผินๆ เหมือนเฉยชา แด่ในใจนั้นดื่นเด้นเป็นอย่างยิ่ง กลิ่นอายของเขาร้ายกาจยิ่งกว่ามารเฒ่าเสียอีก นอกจากนี้เพราะเป็นเผ่ามาร จึงมีกลิ่นอา ายที่ทำให้คนหวาดหวั่นอีกด้วย
ลมหอบหนึ่งพัดจากซือหม่าโยวเย่ว์ไปทางด้านแม่ทัพมาร เขาหลับดาลงแล้วสูดเบาๆ ด้วยท่าทีอิ่มเอม ก่อนจะมองเธอด้วยความดื่นเด้น
“กลิ่นจากกายเจ้าช่างหอมนัก กินแล้วด้องเลิศรสอย่างแน่นอน เจี๋ยเจี๋ย คิดไม่ถึงว่าจะได้พบพานอาหารที่หาได้ยากเช่นนี้… เจี๋ยเจี๋ย มอบร่างของเจ้าให้ข้าเถิด…”
