ารณ์
“มีความเป็นไปได้นะ”
“แล้วเหตุใดเมฆครึ้มนั่นจึงต้องดูดกลืนวิญญาณของพวกเขาเข้าไปด้วยเล่า”
ทุกคนคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ มิอาจคาดเดาได้เลยว่าที่แท้นี่มันเรื่องอันใดกันแน่
“อวิ๋นอี้ เจ้ารู้อะไรหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงสีหน้าของอวิ๋นอี้ในยามนั้นขึ้นมาได้ จึงรู้สึกว่าเขาน่าจะรู้อะไรบ้าง
“ข้าเองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน จะต้องสัมผัสต่อไป พวกเราจึงจะได้ข้อสรุป” อวิ๋นอี้พูด “แต่สิ่งที่ข้าประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือแม้กระทั่งข้าเองก็ยังมองไม่เห็นเงาร่างที่เจ้าว่านั่นเลย เหตุใดจึงมีเจ้าเพียงคนเดียวที่เห็นมันเล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์สะดุ้ง ถูกต้อง เพราะเหตุใดจึงมีตนเพียงคนเดียวที่มองเห็นเงาร่างเหล่านั้นเล่า
“แม้กระทั่งเจ้ายังมองไม่เห็น แล้วเหตุใดข้าจึงเห็นเล่า พลังยุทธ์ของเจ้าแข็งแกร่งกว่าข้าตั้งมากมายนัก”
หรือเป็นเพราะเธอกลับชาติมาเกิดใหม่ จึงมองเห็นได้เล่า
“บางทีเรื่องในคราวนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับสิ่งนี้ก็เป็นได้นะ” ซือหม่าไท่พูด “ถ้าหากตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่างได้ก็คงจะดี”
“ท่านประมุข ให้ข้าไปตรวจสอบเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าหากมีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น ให้ข้าไปตรวจสอบก็เหมาะสมที่สุดแล้ว”
ก่อนหน้านี้
