ยู่เช่นกัน
พวกเขากลับไปยังโรงเตี๊ยมในเมืองเย่ เพราะซางเฉียงหลีก็อยากรู้เช่นกันว่าเมื่อครู่ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นอะไร จึงได้ตามมาด้วย
ซือหม่าไท่มิได้ไปต่อสู้ เขารู้ว่ามีซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ ย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องอันใดขึ้นอย่างแน่นอน แต่เขาก็ยังออกไป จึงได้เห็นความผิดปกติของพวกซือหม่าโยวเย่ว์จากที่ไกลๆ ด้วย
หลังจากพวกซือหม่าโยวเย่ว์กลับไปแล้ว ประโยคแรกที่เขาพูดก็คือ “เจ้าพบสิ่งใดเขาใช่หรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าซือหม่าไท่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ก็รู้ว่าตนพบบางสิ่งผิดปกติ จึงพยักหน้า “อันที่จริงตอนกำลังต่อสู้เมื่อครู่นี้ข้าค้นพบว่ามีเงาร่างจางๆ ลอยออกมาจากร่างของคนที่ตายไปเหล่านั้น แล้วเงาร่างนั่นก็ถูกเมฆครึ้มดูดเข้าไปน่ะ”
“อะไรนะ!” ทุกคนตกใจเป็นอย่างยิ่ง
เพราะเหตุใดพวกเขาจึงไม่เห็นเงาอะไรเลยเล่า
“เจ้าบอกว่าเงาร่างเหล่านั้นเข้าไปภายในเมฆครึ้มหมดเลยหรือ” ซือหม่าไท่ถาม
“ถูกต้อง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างมั่นใจ “เงาร่างเหล่านั้นดูเหมือนจะกลัวเมฆครึ้มเป็นอย่างยิ่ง ดิ้นรนอยู่ตลอดแต่กลับไร้ผล สุดท้ายก็ถูกดูดเข้าไปทั้งหมดอยู่ดี”
“เงาร่างเหล่านั้นคืออะไร ใช่วิญญาณของคนเหล่านั้นหรือไม่” เจ้าอ้วนชวีคาดก
