ผู้อาวุโสเผ่าที่พูดคนนั้นรู้สึกลมหายใจสะดุด เมื่อถูกซือหม่าโยวเย่ว์มองก็รู้สึกสันหลังเย็นวาบไปหมด
แววอาฆาตในดวงตาของเธอเข้มข้นถึงเพียงนั้นจนมันสัมผัสได้ว่าถ้าหากตนยืนหยัดต่อไป เขาคงจะต้องสังหารตนอย่างไม่ลังเลเป็นแน่
เหมือนตอนนั้นที่อยู่ในดินแดนบรรพบุรุษ ที่เจ้าไก่ฟ้าทำให้ตนได้รับบาดเจ็บได้อย่างง่ายดาย
“พวกเราเห็นด้วย” หรงพูด
“พวกเราก็เห็นด้วยเช่นกัน” กงเหยียนสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เพราะถึงอย่างไรคนในตระกูลของตนก็ถูกข่มขู่เสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “เช่นนั้นก็สาบานกันเถิด”
ผู้อาวุโสเผ่าเหล่านั้นทยอยกันเอ่ยคำสาบานว่าจะติดตามซือหม่าโยวเย่ว์เป็นเวลาหนึ่งร้อยปีและให้เธอโยกย้ายได้ตามใจในช่วงระยะเวลาหนึ่งร้อยปีนี้
พวกมันเพิ่งจะพูดจบก็มีแสงสีขาวสายหนึ่งสาดส่องลงมาท่ามกลางฟ้าดิน แสงนั้นไม่ได้เข้าไปในร่างกายพวกมัน นี่คือประโยชน์ของกฎเกณฑ์ ถ้าหากพวกมันผิดต่อคำสาบานที่ได้เอ่ยไปในวันนี้ กฎเกณฑ์ฟ้าดินนั้นก็จะปลิดชีพพวกมันเอง
หลังจากนั้นซือหม่าโยวเย่ว์ก็เอ่ยคำสาบานเช่นกัน บอกว่าหลังจากร้อยปีแล้ว ตนจะปล่อยให้พวกมันเป็นอิสระ เมื่อสาบานเสร็จก็มีกฎเกณฑ์แผ่ลงมา และไม่ได้เข้าสู่ร่าง
