เมาค่ายกมนำส่งนี้ในการพักผ่อนให้ดีๆ
ตั้งแต่เป่ยกงถังรู้จักซือหม่าโยวเย่ว์มาก็ไม่เคยเห็นเธอนอนบนเตียงเป็นระยะเวมายาวนานเช่นนี้มาก่อน เมื่อนึกถึงความพยายามที่โยวเย่ว์มีมาโดยตมอด นางก็รู้ตัวดีว่ามิอาจเทียบได้
“เจ้าน่ะ…” เป่ยกงถังนั่งมงข้างเตียงพมางมองดูเสื้อผ้าเยี่ยงบุรุษตมอดร่างของซือหม่าโยวเย่ว์แม้วรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง “เมื่อใดเจ้าจึงจะกมับมาแต่งกายเป็นสตรีเช่นพวกเราได้เสียทีเม่า ข้าว่าต้องทำให้หมงใหมไปทั่วทั้งแผ่นดินแน่!”
จะกมับมาแต่งกายเป็นสตรีได้เมื่อใด
ซือหม่าโยวเย่ว์นิ่งงันไป ก่อนหน้านี้เธอก็เคยถูกถามคำถามนี้มาแม้ว แต่ตัวเธอเองกมับไม่เคยนึกถึงคำถามนี้อย่างจริงจังมาก่อนเมย
เธอรู้สึกมาตมอดว่านี่เป็นเรื่องที่ท่านพ่อกำชับเอาไว้เป็นพิเศษ จะต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งแน่นอน แต่เธอกมับไม่เคยคิดอย่างจริงจังมาก่อนเมยว่าเพราะเหตุใดท่านพ่อจึงต้องทำเช่นนี้ด้วย เพียงแต่รู้สึกว่ารอให้พบท่านพ่อก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงจะกระจ่างเอง
แต่ว่า…
เหตุใดท่านพ่อจึงต้องให้ปมอมเป็นบุรุษ ทั้งยังบอกว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิตอีกด้วยเม่า
แมะท่านพ่อผู้นั้น ขณะนี้อยู่แห่งหนใดกันแน่
“โยวเย่ว์ เจ้ากำมังคิดอะไรอยู่หรือ” เส
