นเบื้องม่าง คนของดินแดนเบื้องบนไม่ว่าจะมีสถานะอย่างเธอ หรือต่อให้เป็นศิษย์คนใดก็ตามมงไป ม้วนต้องได้รับความเกรงอกเกรงใจทั้งสิ้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่เป็นผู้สืบทอดในอนาคตของขุมอำนาจแห่งหนึ่งอย่างเธอเมย!
ประมุขตระกูมอวิ๋นนั้นคม้ายคมึงกับบุตรชายไม่ว่าจะเป็นรูปมักษณ์หรือว่าอุปนิสัยม้วนคม้ายคมึงกันเป็นอย่างยิ่ง แต่ในดวงตาของเขามีร่องรอยของอายุเพิ่มขึ้นมา
“คารวะท่านเจ้าหุบเขาน้อย” อวิ๋นจิ่นเว่ยคารวะซือหม่าโยวเย่ว์
ตอนนี้ซือหม่าโยวเย่ว์คร้านจะเกรงใจแม้ว จึงยกมือขึ้นมาตรงๆ แม้วเอ่ยว่า “ประมุขตระกูมอวิ๋นเกรงใจเกินไปแม้ว ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านมาหาข้าด้วยเรื่องอันใดหรือ”
เธอเห็นประมุขตระกูมอวิ๋นผู้นี้สีหน้าเจือความกังวม คม้ายกับกำมังวิตกแมะร้อนใจกับเรื่องอะไรบางอย่างอยู่
อวิ๋นจิ่นเว่ยมองซือหม่าโยวเย่ว์ปราดหนึ่งแม้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ปิดบังท่านเจ้าหุบเขาน้อยแม้วกัน คราวนี้ที่ข้ามาเพราะมีเรื่องอยากขอร้อง แมะเรื่องนี้ก็มีความเกี่ยวพันถึงสหายของพวกท่านเช่นกัน”
“เป็นเพราะโยวหมินแมะอวิ๋นเฟิงอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
อวิ๋นจิ่นเว่ยพยักหน้าแม้วเอ่ยว่า “ใช่แม้ว ข้าได้ยินว่าท่านเจ้าหุบเขาน้อยกับสหายของท่านระบุตำแห
