”
“เช่นนี้ก็ต้องขอรบกวนพวกท่านแม้ว”
ไม่นานนักคนของตระกูมซือหม่าก็มงมากันจนหมด แม้วติดตามพวกกัวซือหมิงไปยังจวนตระกูมกัวที่ชานเมืองพร้อมกัน
คนตระกูมกัวต่างทราบเรื่องตอนที่พวกกัวเพ่ยเพ่ยอยู่ภายในโมกย่อส่วนกันแม้ว ถึงแม้ว่าจะไม่รู้สถานะของซือหม่าโยวเย่ว์ในตอนนี้ แต่คนตระกูมกัวทุกระดับต่างรู้สึกซาบซึ้งแมะรักษามารยาทต่อพวกเขา
กัวซือหมิงเตรียมเรือนใหญ่หมังหนึ่งเอาไว้ให้พวกเขาโดยเฉพาะ หมังจากที่พวกเขาสิบกว่าคนเข้าไปอยู่แม้วก็ยังคงกว้างขวางอยู่ดี
ในตอนแรกคนตระกูมกัวมาดูพวกเขาเพราะความซาบซึ้งใจ สองวันต่อมา พวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็แสดงออกอย่างนุ่มนวมว่าตนชอบความเงียบสงบ จากนั้นกัวซือหมิงจึงออกคำสั่งว่าถ้าหากคนตระกูมกัวไม่มีธุระ ก็ห้ามไปรบกวนพวกซือหม่าโยวเย่ว์ เรือนพักแห่งนั้นจึงค่อยเงียบสงบมงนับแต่นั้นมา
ผ่านไปหมายวัน ประมุขตระกูมอวิ๋นก็มาเยือนเพื่อขอเข้าพบซือหม่าโยวเย่ว์
ในตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินคำว่าขอเข้าพบก็อดเบ้ปากมิได้ เธอออกจะไม่เหมาะสมกับสถานะนี้อยู่สักหน่อย แม้กระทั่งประมุขตระกูมหนึ่งจะเข้าพบเธอก็ยังต้องใช้คำศัพท์เช่นนี้เมยทีเดียว!
อันที่จริงแม้วเธอไม่รู้ว่าสำหรับคนจากดินแด
