าโยวหลานถาม
“ตระกูลอวิ๋นกับตระกูลกัวของพวกเราอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ข้าว่าหากอวิ๋นเฟิงไม่พาเขากลับตระกูลอวิ๋น ก็ต้องส่งเขามายังตระกูลของพวกเรา” กัวเพ่ยเพ่ยพูด “นอกจากนี้ข้าคิด ว่าเขาก็คงเดาได้ว่าพวกเจ้าอยู่กับพวกเราที่นี่ ย่อมต้องมาหาอย่างแน่นอน”
“ถ้าหากเวลาผ่านไปนานแล้วเขายังไม่มา พวกเราก็จะไปตามหาเขา” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบก้อนหยกออกมาดู ซือหม่าโยวหลินอยู่ห่างจากเธอเป็นระยะทางไกลมากจริงๆ “พวกเราอาจจะหาเส้นท ทางกลับไปพบก่อนที่เขาจะกลับมาก็ได้นะ”
“เช่นนั้นพวกเราไปกันดีกว่า ที่นี่ยังอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงมากพอสมควรเลยนะ” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
ทุกคนขี่สัตว์อสูรบินได้เดินทางมาสองวันจึงเห็นเมืองหลวงแห่งหนึ่ง เห็นได้ว่าดินแดนไร้กลิ่นอายแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตเพียงใด
พวกเขาไปยังสมาคมปรมาจารย์วิญญาณแล้วใช้ค่ายกลนำส่งเดินทางไปยังเมืองขนาดกลางแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นค่อยไปยังเมืองที่ตระกูลกัวตั้งอยู่
ซือหม่าโยวเย่ว์เริ่มต้นอาเจียนตั้งแต่ออกมาจากค่ายกลนำส่ง ซึ่งทำให้คนตระกูลกัวค่อนข้างประหลาดใจ
กัวฝูล
