ยอย่างรวดเร็ว เขามอบกุญแจห้องที่ดีที่สุดให้กับกัวเพ่ยเพ่ย แต่กัวเพ่ยเพ่ยกลับหมุนตัวไปมอบให้กับพวกซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยว หรานแทน
“พวกเจ้าพาเขาไปพักผ่อนก่อนเถิด” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
“ได้” ซือหม่าโยวหรานรับกุญแจมา แล้วพาซือหม่าโยวเย่ว์ไปพักผ่อนตามเลขห้องที่เขียนเอาไว้
คนอื่นๆ ก็ตามเสี่ยวเอ้อร์ของร้านไปที่ลานด้านหลัง เหลือไว้เพียงแค่กัวเพ่ยเพ่ยกับผู้จัดการให้คุยธุระกันต่อ
“คุณหนู คนผู้นั้นคือใครหรือขอรับ” ผู้จัดการถามอย่างใคร่รู้
นั่นคือห้องหมายเลขหนึ่งซึ่งยามปกติไม่เปิดให้กับคนนอก มีเพียงแค่คุณชายคุณหนูของตระกูลกัวเท่านั้นที่เข้าพักได้ แต่กัวเพ่ยเพ่ยกลับยกมันให้กับผู้ที่ดูป่วยปวกเปียก น นี่ทำให้เขาอยากรู้อยากเห็นในตัวของคนผู้นั้นเป็นอย่างยิ่ง
“เขาคือผู้มีพระคุณของตระกูลกัวเรา ถ้าหากมิใช่เพราะเขา ตระกูลกัวของเราก็ไม่มีทางมีชีวิตรอดออกมาเลยแม้แต่คนเดียว” กัวเพ่ยเพ่ยพูด “นอกจากนี้สถานะของเขายังสูงส่งอย่างยิ่