เขาน้อย พวกท่านก็กลับไปยังหุบเขากับพวกเราเถิด” เสิ่นเหราพูด
ถึงแม้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เคยคิดจะไปที่นั่นอย่างรวดเร็วเช่นนี้ แต่ตอนนี้ก็ไร้หนทางแล้ว
แต่ว่า…
หลังจากที่พวกเขาบินไปยังทางออกนั้นแล้ว คนของหุบเขามารเทพเข้าไปได้อย่างสบายๆ ทว่าพวกซือหม่าโยวเย่ว์กลับถูกสกัดเอาไว้ข้างนอก
“ดูเหมือนว่าพวกเราจะไปที่ดินแดนโบราณกันไม่ได้แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เช่นนั้นลองไปกับพวกเราดูก่อนสิ” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
“ข้าไปลองดูก่อนแล้วกัน” ซือหม่าโยวหลินพูดพลางเหาะทะยานขึ้นไป มิได้พบกับสิ่งกีดขวางใด จึงบินเข้าไป
“ดูเหมือนจะได้นะ ข้าตามเขาไปแล้วกัน” อวิ๋นเฟิงพูดแล้วเข้าไปด้วยเช่นกัน
“เสิ่นเหรา พวกเจ้ากลับไปเถิด กลับไปหาคนไปยังดินแดนอี้หลินสักรอบ แล้วบอกกับพวกท่านปู่ว่าพวกเราสุขสบายดี แล้วจะหาวิธีกลับไปนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าหุบเขาน้อยวางใจเถิด พวกเราจะต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน” เสิ่นเหรารับรอง
“ทุกคนไปเร็วเข้า อุโมงค์ทางเดินนี่ใกล้จะปิดตัวลงแล้ว”
ทุกคนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าอุโมงค์ทางเดินกำลังเลือนรางลง พวกเขารีบบินเข้าไป
ซือหม่าโยวเย่ว์พาทุกคนตามคนตระกูลกัวเข้าไปในอุโมงค์ทางเดินที่นำไปสู่ดินแดนไร้กลิ่
