ในเมื่อซือหม่าโยวเย่ว์พูดเช่นนี้แล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทุกคนมีความสนใจในผึ้งแดงของซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นมา
“เจ้าหุบเขาน้อย คราวก่อนตอนท่านเจ้าหุบเขารองกลับมาได้คุยโวกับคนในหุบเขาว่าตนได้ผึ้งแดงมาไม่น้อย ถึงขนาดที่ไปโอ้อวดตามที่ต่างๆ อีกด้วย คงจะนำผึ้งแดงมาจากท่านกระมัง” เสิ นเหราพูดยิ้มๆ
“ท่านอาจารย์ยังขึ้นไปคุยโวกับผู้อื่นด้วยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เบ้ปาก คิดไม่ถึงว่าตาเฒ่านั่นจะยังมีงานอดิเรกเช่นนี้อยู่ด้วย
“คงมิใช่กระมัง คราวก่อนเขาเห็นผู้อื่นนำผึ้งแดงตัวหนึ่งมาจากที่ใดไม่รู้ ก็อิจฉาตาร้อนจนทนไม่ไหว ตอนนี้เขามีมากมายถึงเพียงนี้แล้ว ย่อมต้องโอ้อวดกับผู้อื่นอยู่แล้วสิ” อวิ๋น นอี้พูดด้วยรอยยิ้ม
“ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!” ซือหม่าโยวเย่ว์จนใจ
“แต่ผู้อื่นที่มีผึ้งแดง ล้วนทำราวกับมันเป็นของรักของหวง มีแต่ท่านเท่านั้นที่นำมาเป็นเครื่องมือดักฟัง” เฉียวย่าพูดปนหัวเราะ
ใกล้ชิดกับซือหม่าโยวเย่ว์มาระยะหนึ่ง ทุกคนเคยชินเสียแล้ว จึงมิได้เกรงอกเกรงใจดังเช่นในตอนแรกอีกต่อไป
“เอาละ ในเมื่อพวกเขา
