“กลัวอะไรกันเล่า เจ้าหุบเขาน้อยบอกว่าไม่มีปัญหา ย่อมต้องไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” เสิ่นเหราเชื่อมั่นในตัวซือหม่าโยวเย่ว์เป็นอย่างยิ่ง
เมื่อผ่านการใกล้ชิดสนิทสนมกันในระยะนี้มา เขาก็ค้นพบว่าซือหม่าโยวเย่ว์มิใช่คนที่จะนำชีวิตของตัวเองและผู้อื่นมาล้อเล่น ดังนั้นเมื่อเขาบอกว่าไม่มีปัญหา ย่อมไม่มีปัญหาอย ยู่แล้ว
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เขาก็ชะงัก ตนเริ่มเชื่อมั่นในตัวเจ้าหุบเขาน้อยผู้นี้ถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน นอกจากนี้ความเชื่อมั่นพรรค์นั้นยังมาจากส่วนลึกของหัวใจอีกด้วย…
“โอ๊ย… เป็นพวกเขานี่เอง!” คนตระกูลจานที่ติดตามอยู่ไม่ไกลจากเย่อวี๋ฝานนักคนหนึ่งได้เห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็ร้องออกมาในทันใด
“เจ้ารู้จักพวกเขาหรือ” เล่อฉีถาม
“เคยเห็นมาก่อนน่ะ” คนตระกูลจานผู้นั้นพูด “บุรุษอาภรณ์ยาวสีฟ้าน้ำทะเลในบรรดาพวกเขาผู้นั้นก็มีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ตนหนึ่งเช่นกัน! นอกจากนี้…ยังได้ยินอวิ๋นอี้เรียกเข ขาว่าเจ้าหุบเขาน้อยอีกด้วย”
“คือเขานั่นเองหรือ” เย่อวี๋ฝานหรี่ตามองซือหม่าโยวเย่ว์ คิดไม
