วเราะอย่างมั่นใจในตัวเอง “ได้ยินว่าเจ้าก็มีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่เช่นกัน มิน่าเล่า ถึงจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าพวกเรากำลังรอพวกเจ้าอยู่ก็ยังก กล้าพาตัวเองมาส่งถึงหน้าประตู”
“เช่นนั้นก็ต้องมาดูกันว่าพวกเขาห่างชั้นกันมากเพียงใดแล้วล่ะ!” เย่อวี๋ฝานพูด “แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็มีปัญญาสังหารพวกเจ้าจนหมดสิ้นได้ในช่วงเวลานี้อยู่ดีแหละ!”
“วันนี้มีท่านผู้วิเศษอยู่ที่นี่พวกเจ้าควรจะรู้จักขอบคุณฟ้าดินแล้วฆ่าตัวตายไปเสียดีกว่านะ ขอให้พวกเราสังหารพวกเจ้าโดยที่มือเท้ายังอยู่ครบ” ประมุขถ้ำน้อยแห่งถ้ำเมฆขาวตบบั้ นท้ายเย่อวี๋ฝานอย่างมั่นใจในตนเอง
“ข้าขอคืนวาจาประโยคนี้ให้กับพวกเจ้าแล้วกัน หากไม่อยากถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก็ฆ่าตัวตายไปอย่างว่าง่ายเสีย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ฮ่าๆ น่าขันนัก พวกเจ้ามีกันแค่ร้อยกว่าคน ก็คิดจะฉีกพวกเรากว่าหมื่นคนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างนั้นหรือ”
คนของทางตำหนักผู้วิเศษต่างพากันหัวเราะดังลั่น
“ใครบอกว่าพวกเราจะลงมือกับพวกเจ้าด้วยตัวเองกันเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเ
