ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธอย่างชัดเจนยิ่ง แต่ผู้มาเยือนนั้นกลับไม่มีท่าทีจะจากไปเลยแม้แต่น้อย
“ขอถามว่าอีกนานเพียงใดท่านผู้วิเศษจึงจะออกจากการปลีกวิเวกหรือ” อีกคนหนึ่งถามขึ้นอย่างร้อนใจ
“คราวนี้ท่านผู้วิเศษของเราได้รับโอกาส พลังยุทธ์ยกระดับขึ้นไปไม่น้อย คราวนี้กำลังปะทะกับจ้าววิญญาณขั้นเก้า” ผู้ที่เฝ้าอารักขาอยู่พูด “ถ้าหากสำเร็จ ผู้วิเศษของเราก็อยู่ไม่ไกลจากระดับเทพแล้ว”
“ผู้วิเศษอายุเพียงแค่แปดสิบปีก็จะเลื่อนไปถึงระดับจ้าววิญญาณขั้นเก้าแล้ว เช่นนั้นก็เป็นไปได้ว่าเขาจะเลื่อนไปถึงระดับเทพได้ก่อนอายุร้อยปีน่ะสิ!” ผู้มาเยือนพูดอย่างตกใจ
“เฮอะ ดังนั้นในเวลาวิกฤติเช่นนี้ย่อมมิอาจให้ใครมารบกวนได้ ส่วนที่ว่าจะเลื่อนระดับได้สำเร็จเมื่อใดก็ไม่มีใครรู้เช่นกัน ดังนั้นข้าว่าพวกเจ้าไม่ต้องมารอที่นี่จะดีกว่า” ยามรักษาการณ์ผู้นั้นพูด
“แต่ว่า…”
“ข้าเคยเห็นว่าพวกเจ้าเป็นผู้ติดตามของประมุขถ้ำน้อยแห่งถ้ำเมฆขาวมิใช่หรือ ทำไมพวกเจ้าจึงไม่ไปล้อมหน้าล้อมหลังประมุขถ้ำน้อยของพวกเจ้าเสียเล่า วิ่งมาหาผู้วิเศษของเราทุกสามวันห้าวันทำไมกัน” ยามรักษาการณ์อีกคนหนึ่งจำผู้มาเยือนได้ เขาเคยเห็นประมุขถ้ำน้อยผู้นั้นตอนที่ติดตามท่านผู้วิเ
