ศษ
“พวกเราถูกประมุขถ้ำน้อยเรียกตัวมา” คนหนึ่งในนั้นพูด “ตอนแรกพวกเราจะผลาญสังหารคนของหุบเขามารเทพและสำนักรุ้งจันทราได้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดไม่นานมานี้พวกเราจึงได้ข่าวว่าจงไห่และจงเฉวียนถูกสังหารไปหมดแล้ว นอกจากนี้คนที่พาไปด้วยก็ยังถูกจัดการจนสิ้น ไม่มีรอดกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว”
“หา! เจ้าจะบอกว่าหุบเขามารเทพและสำนักรุ้งจันทราไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้น แต่ยังสังหารคนที่พาไปจนหมดด้วยอย่างนั้นหรือ” ยามรักษาการณ์ถาม
ตลอดหนึ่งเดือนมานี้พวกเขาคอยอารักขาท่านผู้วิเศษอยู่ที่นี่ตลอด มิได้สนใจเรื่องราวภายนอกแต่อย่างใด จึงไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ภายนอกพลิกผันไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
“ไม่เพียงแค่นี้เท่านั้น แม้กระทั่งคนของตำหนักผู้วิเศษของพวกเจ้าเองก็ตายไปไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เป็นคนของตำหนักย่อยที่โลกเบื้องล่าง”
“อะไรนะ! ถึงกับกล้าสังหารคนของตำหนักผู้วิเศษเราเชียวหรือ” ยามรักษาการณ์ผู้นั้นตะโกนเสียงดังจนถูกยามรักษาการณ์อีกคนถลึงตาใส่
เสียงดังเช่นนี้ ถ้าหากไปรบกวนท่านผู้วิเศษแล้วจะทำเช่นไรเล่า
“มีเรื่องอันใดกัน”
น้ำเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาอย่างฉับพลัน จากนั้นบุรุษหล่อเหลาสง่างามในอาภรณ์สีขาวตลอดร่างคนหนึ่งก็เดินออก
