มาจากถ้ำด้านหลังพลางมองดูพวกเขา
“ท่านผู้วิเศษ ท่านออกจากการปลีกวิเวกแล้วหรือขอรับ” ยามรักษาการณ์เห็นเย่อวี๋ฝาน จึงคารวะอย่างนอบน้อม
“อืม” เย่อวี๋ฝานพยักหน้า ก่อนจะถามคำถามเมื่อครู่ซ้ำอีกครั้ง “เมื่อครู่พวกเจ้าบอกว่ามีผู้สังหารคนของตำหนักผู้วิเศษ ที่แท้มันเรื่องอันใดกันแน่”
“ท่านผู้วิเศษ เรื่องราวเป็นเช่นนี้ขอรับ…”
สองคนจากถ้ำเมฆขาวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้ฟัง โดยเน้นย้ำเรื่องที่ศิษย์ของตำหนักผู้วิเศษถูกฆ่า สุดท้ายจึงค่อยบอกวัตถุประสงค์ที่มาในคราวนี้
“ท่านผู้วิเศษ เจ้าหุบเขาน้อยของพวกเราบอกว่าหุบเขามารเทพมียอดฝีมืออย่างอวิ๋นอี้อยู่ ตอนนี้มีเพียงท่านเท่านั้นที่จัดการพวกเขาได้”
เย่อวี๋ฝานฟังเรื่องราวที่คนของถ้ำเมฆขาวเล่าจบแล้วก็มิได้ตัวลอยเพราะคำสรรเสริญเยินยอในตอนท้ายของพวกเขาแต่อย่างใด ทว่ายังคงแสดงท่าทีโมโหอย่างยิ่งต่อเรื่องนี้ เพราะคนของตำหนักผู้วิเศษถูกคนสังหาร
เขาเป็นคนที่มีสถานะสูงส่งที่สุดที่นี่ในตอนนี้ ทั้งยังเป็นผู้ที่พลังยุทธ์แข็งแกร่งที่สุดด้วย ถ้าหากสังหารคนของตำหนักผู้วิเศษแล้วเขายังไม่สนใจ แล้วจะไปนำผู้อื่นได้อย่างไรกัน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าการอาศัยจังหวะนี้ในการสังหารหุบเขาม