ซือหม่าโยวเย่ว์ตกตะลึงอยู่ในใจ ประมุขตำหนักผู้วิเศษมารับไปด้วยตนเองเชียวหรือ
ความสัมพันธ์ระหว่างหุบเขามารเทพกับตำหนักผู้วิเศษมิได้ดีสักเท่าใดนัก เหตุใดประมุขตำหนักผู้นั้นจึงรับตัวอูหลิงอวี่ไปอยู่ข้างกายตนได้เล่า ทั้งยังให้เขาเป็นผู้วิเศษแห ห่งตำหนักผู้วิเศษ มีสถานะอันสูงส่งยิ่งกว่าประมุขตำหนักย่อยทั่วๆ ไปเสียอีก
โดยเฉพาะการที่เขามารับอูหลิงอวี่ไปด้วยตนเอง เห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับเขาเป็นอย่างยิ่ง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เธอจึงรู้สึกอยู่ตลอดว่าภายในนั้นมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่
แต่คิดไปตอนนี้ก็คิดผลลัพธ์อะไรไม่ออกอยู่ดี จึงกดคำถามนี้เอาไว้ที่ส่วนลึกของหัวใจ
“คนของสำนักรุ้งจันทราพักผ่อนกันไปพอสมควรแล้ว พวกเราออกเดินทางกันต่อดีกว่านะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“พวกเราจะเดินไปตามทิศทางเมื่อครู่กันต่อใช่หรือไม่” เจ้าอ้วนชวีถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบก้อนหยกออกมาดูก็พบว่าจุดเล็กสีแดงนั้นมีแนวโน้มในการเคลื่อนไหวจางๆ จึงเอ่ยว่า “พวกเราไปรับพวกพี่ใหญ่กันก่อนดีกว่า พอรับตัวพวกเขาได้แล้วค่อยว่ากั น”
“พวกเขาออกจากการปลีกวิเวกแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเล่อถาม
ก่อนหน้านี้พวกเขาหยิบก้อนหยกออกมาดูความเคลื่อนไหวของอีก
