ฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกซือหม่าโยวหลินก็ไม่เคยขยับเขยื้อนตลอดมา ดังนั้นพวกเขาจึงคาดเดาว่าคนเหล่านั้นต้องกำลังปลีกว วิเวกอยู่อย่างแน่นอน
“อืม พวกเขาเริ่มขยับเขยื้อนกันแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า “ไป พวกเราไปรับพวกเขากัน”
พวกเขาเปลี่ยนทิศทางกันเล็กน้อย บินมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่พวกซือหม่าโยวหลินอยู่
ที่อีกด้านหนึ่ง พวกเขาเดินทางกันทั้งวันทั้งคืน หลายวันต่อมา ตอนที่ซือหม่าโยวหลินหยิบก้อนหยกออกมาก็พบว่าซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ไม่ไกลจากพวกเขาแล้ว
“พวกโยวเย่ว์ก็มุ่งหน้ามาทางพวกเราเช่นกัน” ซือหม่าโยวหยางพูด
“เช่นนั้นอีกไม่นานพวกเราก็คงได้พบกันแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวฉิงพูด “ไม่รู้ว่าผ่านไปหลายเดือน พวกโยวเย่ว์จะมีความเปลี่ยนแปลงไปเช่นไรกันบ้าง”
“ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมีโอกาสเช่นเดียวกับพวกเราหรือไม่” ซือหม่าโยวหมิงพูด
“สัญชาตญาณบอกข้าว่าเจ้าเด็กโยวเย่ว์ผู้นั้นจะต้องแซงหน้าพวกเราไปอีกหลายช่วงตัวแน่” ซือหม่าโยวหยางพูด
“ได้พบกันก็รู้เองนั่นแหละ” ซือหม่าโยวหลินมิได้คาดเดา แต่เขาก็รู้สึกว่าซือหม่าโยวเย่ว์น่าจะมีโอกาสด้วยเช่นกัน ถึงอย่างไรนางก็โชคดีเช่นนั้นเสมอ
ผ่านไปอีกหลายวัน ทั้งสองฝ่ายก็ได้พบหน้ากันในที
