หม่าโยวเย่ว์ถาม
“ไม่ใช่” เสิ่นเหราพูด “นี่คือส่วนหนึ่งของอาณาเขตเบื้องบน เบื้องบนเป็นคำที่พวกเราใช้เรียกอาณาบริเวณอีกแห่งหนึ่ง ความจริงแล้วพวกเราอยู่ในดินแดนแห่งเดียวกัน”
“อ้อ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ส่วนหนึ่งที่ว่านี้ก็คงแบ่งส่วนจากพลังยุทธ์เช่นเดียวกันใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว ในอาณาบริเวณที่พวกเราอยู่แบ่งออกเป็นแดนชั้นนอก แดนชั้นกลาง และแดนชั้นใน แดนชั้นนอกเป็นสถานที่ที่ขุมอำนาจทั่วไปรวมตัวกันอยู่ พวกเราอยู่ที่แดนชั้นกลาง ส่วนเบื องบนที่พวกเราพูดถึงก็คือแดนชั้นใน” เฉียวย่าพูดอธิบาย
ซือหม่าโยวเย่ว์จับจุดในคำพูดของนางได้อย่างเฉียบคม… อาณาบริเวณที่พวกเราอยู่ ก็หมายความว่าอาจยังมีอาณาบริเวณอื่นๆ อยู่อีก
เธออยากสบถออกมาสักประโยคหนึ่งจริงๆ ว่า ที่แท้แล้วโลกใบนี้ใหญ่โตสักเพียงใดกัน!
แต่เธอมิได้ถามสิ่งนี้ออกมา ไม่อย่างนั้นก็อาจจะทำลายความไว้วางใจของทุกคนลงได้
“ตอนนี้เหลืออีกสองเดือนก็จะถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว พวกเราใช้เวลาสองเดือนนี้กันให้เต็มที่ ให้พวกเขาต้องเสียใจที่มาแตะต้องพวกเรา!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด หลังจากนั้นจึงมอง พวกเสิ่นเหราแล้วเอ่ยว่า “ข้าว่าพวกเจ้าคงมีวิธีตามหาร่องรอยของคนเหล่านั้นกระมัง
