เข้าว่าพวกโยวเย่ว์อยู่ห่างจากพวกเรามากเพียงใด” ซือหม่าโยวฉิงเอ่ยเร่ง
ซือหม่าโยวหลินหยิบก้อนหยกออกมา จุดสีแดงโลหิตขนาดค่อนข้างเล็ก แสดงว่าตอนนี้ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองนั้นไกลอย่างยิ่ง
“ดูเหมือนถ้าอยากจะหาพวกเขาพบ พวกเราคงต้องบินกันแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวหยางพูด
“โชคดีที่พวกเรามีสัตว์อสูรบินได้กันอยู่มาก ความเร็วก็ไม่น้อยเลยด้วย ถ้าหากเดินทางกันทั้งวันทั้งคืนก็คงใช้เวลาไม่มากสักเท่าไหร่นักหรอก” ซือหม่าโยวหมิงพูด
“เช่นนั้นพวกเราไปหาพวกเขากันตอนนี้เลยดีกว่า”
“ช้าก่อน” ซือหม่าโยวหลินส่งเสียงห้ามปราม
“ทำไมหรือ โยวหลิน”
ทุกคนมองเขา เขาโบกมือมาทางทุกคน หลังจากนั้นจึงค้อมกายคารวะโครงกระดูกร่างนั้นพลางพูดว่า “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ทิ้งโอกาสเอาไว้ให้พวกเรา พวกเรามิอาจตอบแทนอะไรได้ แจ่จะพาผู้อาวุโสไปพักผ่อนอย่างสงบสุขใต้พื้นดินนะขอรับ”
เห็นเขาทำเช่นนี้ คนอื่นๆ จึงค้อมกายคารวะด้วยเช่นกัน
ซือหม่าโยวหลินยืดกายขึ้นแล้วพาทุกคนออกไป ทว่ามิได้ฝังโครงกระดูกร่างนั้นไปพักผ่อนอย่างสงบสุขใต้พื้นดินแต่อย่างใด
“โยวหลิน?” ซือหม่าโยวฉิงมองซือหม่าโยวหลิน
ซือหม่าโยวหลินมิได้พูดอะไร แต่กลับออกไปข้างนอกแล้วเริ่มถอน
