“อะแฮ่ม…”
อวิ๋นอี้เห็นท่าทางเช่นนั้นของซือหม่าโยวเย่ว์ก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย เขาเคยเห็นท่าทีเช่นนี้ของอีกฝ่ายตั้งแต่ตอนที่ช่วยพวกเขาแล้ว
แต่เขาก็ยังพยักหน้าน้อยๆ แล้วเอ่ยว่า “ใช่แล้ว เขาคือศิษย์ที่ท่านเจ้าหุบเขารองรับเข้ามาเมื่อเร็วๆ นี้ ได้รับการยอมรับจากแหวนโลหิต ดังนั้นถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่เคยไปที ดินแดนโบราณเลย แต่ก็ยังคงเป็นเจ้าหุบเขาน้อยของพวกเราอยู่ดี”
หญิงงามเบิกตากว้างแล้วเอ่ยว่า “เขามิใช่คนของดินแดนโบราณหรอกหรือ”
“มิใช่” อวิ๋นอี้มองซือหม่าโยวเย่ว์ นอกจากเขาจะมิใช่คนของเบื้องบนแล้ว ยังมาจากดินแดนที่ย่ำแย่ที่สุดอีกด้วย
แต่คนเช่นนี้นี่เองที่ทำให้เขายอมรับนับถือจากใจ ยอมรับให้เป็นเจ้าหุบเขาน้อย
หญิงงามมองดูอากัปกิริยาของอวิ๋นอี้ก็รู้แล้วว่าซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย
คนที่อยู่ที่โลกเบื้องบนล้วนรู้กันดีว่าถึงแม้อวิ๋นอี้จะมาจากดินแดนไร้กลิ่นอาย แต่เพราะศิษย์ผู้สืบทอดของผู้อาวุโสมีพรสวรรค์ดีกว่า เจ้าหุบเขาทั้งสองของหุบเขามารเทพล้วนให้ค ความสำคัญ ถึงแม้ว่าในยามปกติเขาจะเป็นคนไร้แบบแผน แต่ที่จริงในใจนั้นหยิ่งยโสอย่างยิ่ง
ทว่าสายตาที่เขามองซือหม่าโยวเย่ว์นั้นแฝงเอาไว้ด้วยความเค
