ารพนับถืออย่างแท้จริง!
ถ้าหากมิใช่เพราะนางเชี่ยวชาญด้านการสังเกตมาตลอด ย่อมไม่มีทางมองออกอย่างแน่นอน!
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไปขอบคุณเขา หวังว่าท่านจะช่วยพาไปด้วย” หญิงงามอมยิ้มพูด
“ได้สิ ข้าชอบบริการหญิงงามยิ่งนัก” อวิ๋นอี้แย้มยิ้มอย่างเกียจคร้านแล้วพานางไปหาซือหม่าโยวเย่ว์
“เจ้าหุบเขาน้อย นี่คือเฉียวย่าแห่งสำนักรุ้งจันทรา เป็นศิษย์ในสำนักที่แม่เฒ่าเฟิงภาคภูมิใจ” อวิ๋นอี้พูดกับซือหม่าโยวเย่ว์ หลังจากนั้นจึงชี้ซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ “นี่คือเจ้าหุบเขาน้อยของพวกเรา ซือหม่าโยวเย่ว์”
“อวิ๋นอี้ ข้าบอกไปแล้วมิใช่หรือว่าอย่าเรียกข้าว่าเจ้าหุบเขาน้อย หากนับดูแล้ว ข้าอาจจะอ่อนวัยกว่าเจ้ามากเลยทีเดียว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเจ้าทำเช่ นนี้แล้วข้าดูแก่เล่า! เรียกข้าว่าโยวเย่ว์ก็พอแล้ว”
“แหะๆ กฎนี้ไม่อาจทำลายได้ พอท่านไปถึงเบื้องบนแล้ว ผู้ที่แก่กว่าท่านหลายร้อยปีหรือเป็นพันปีก็จะเรียกท่านเช่นนี้กันหมด ท่านรีบเคยชินให้เร็วหน่อยจะดีกว่านะ” อวิ๋นอี้ พูด
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากยอมรับเป็นอย่างยิ่ง แต่เขาชอบมองคิ้วที่เฉียงขึ้นน้อยๆ นั้นของซือหม่าโยวเย่ว์ยิ่งนัก…
“ขอบคุณคุณชายซ
