ุ่นเดียวกัน
อวิ๋นอี้เป็นจ้าววิญญาณขั้นสุดยอด การจัดการคนเหล่านี้ย่อมมิใช่เรื่องยาก ดังนั้นการต่อสู้จึงพลิกกลับอย่างรวดเร็ว คนที่เย่อหยิ่งจองหองในตอนแรกเหล่านั้นล้วนถูกคนของหุบเขามารเทพทำร้ายจนสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว
หลังจากที่คนของหุบเขามารเทพมาถึงแล้ว คนของสำนักรุ้งจันทราก็ค่อยๆ ถอนตัวออกมาจากการต่อสู้ หลังจากที่การต่อสู้สิ้นสุดลงทั้งหมดแล้ว จึงส่งหญิงงามคนหนึ่งเข้ามาแสดงความขอบคุณต่ออวิ๋นอี้
“อวิ๋นอี้ ขอบใจพวกท่านมาก ถ้าหากไม่ใช่เพราะพวกท่าน เกรงว่าวันนี้พวกเราคงเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดีเสียแล้ว” หญิงงามยิ้มน้อยๆ ทำเอาเจ้าอ้วนชวีน้ำลายแทบไหลย้อยลงมา
“หากเจ้าอยากขอบคุณก็ขอบคุณเจ้าหุบเขาน้อยของพวกเราแล้วกัน” อวิ๋นอี้พูด
“เจ้าหุบเขาน้อยหรือ อิงไป่ชวนเข้ามาในโลกย่อส่วนแห่งนี้ไม่ได้มิใช่หรือ” หญิงงามขมวดคิ้วน้อยๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเขาให้คนมาช่วยเหลือพวกตนได้อย่างไรกัน
“ข้าหมายถึงเจ้าหุบเขาน้อยอีกคนหนึ่ง” อวิ๋นอี้ชี้ไปยังซือหม่าโยวเย่ว์ที่กำลังชี้นำทุกคนให้ชิงข้าวของจากการต่อสู้
“เขาคือเจ้าหุบเขาน้อยของพวกท่านหรือ” ริมฝีปากแดงระเรื่อของสาวงามอ้าค้างเล็กน้อยเพราะความตกใจ เย้ายวนใจคนเป็น
