คนตระกูลอวิ๋นพากันดีอกดีใจ
“เฟิง เป็นอย่างไรบ้าง” เสียงของอวิ๋นอี้กดต่ำอยู่บ้าง น่าจะได้รับบาดเจ็บ
“ท่านพี่ พวกท่านถูกไล่ล่าอยู่ใช่หรือไม่” อวิ๋นเฟิงถาม
“อืม… เฟิง… ถ้าหากคราวนี้ข้ามิอาจเอาชีวิตรอดไปได้ เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ ไปยังดินแดนโบราณ หาหุบเขามารเทพให้พบ แล้วบอกเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่กับพวกเขา ให้พวกเขามาแก้แค้นให้พวกเรา” ความเกียจคร้านของอวิ๋นอี้ไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว น้ำเสียงโหดร้ายอยู่บ้าง
“เหตุใดจึงต้องขึ้นไปหาพวกท่านอาจารย์จึงจะแก้แค้นได้เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด เธอออกจะชอบเขาที่เกียจคร้านและหล่อเหลามากกว่า
“ท่าน…” อวิ๋นอี้ที่สิ้นหวังอยู่บ้างได้ยินเสียงซือหม่าโยวเย่ว์ สองตาก็เปล่งประกายขึ้นมาในทันใด
“ทำไมหรือ อวิ๋นอี้” มีเสียงหนึ่งถามขึ้นมาจากทางนั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบหินแม่ลูกมาแล้วเอ่ยว่า “อวิ๋นอี้ เจ้ารีบพาคนตรงมาทางนี้เดี๋ยวนี้เลย พวกเราจะไปหาพวกเจ้า”
“ได้” อวิ๋นอี้พูดอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง
ซือหม่าโยวเย่ว์คืนหินแม่ลูกให้กับอวิ๋นเฟิง ก่อนจะทะยานขึ้นไปบนหลังเจ้าวิหคน้อยแล้วเอ่ยว่า “ไป มีคนกล้ารังแกคนของหุบเขามารเทพของข้า บ้าเอ๊ย! เห็นเจ้าหุบเขาน้อยอย่างข้าผู้นี้เป็
