กำลังยิดย่อกับจือฉีอยู่ มีเรื่องอันใดหรือไม่ เขาก็ออกจากการปลีกวิเวกแล้วหรือ”
“มิใช่ เกิดเรื่องขึ้นน่ะ” เป่ยกงถังพูด
“พวกโยวหลินหรือ”
“ไม่ใช่ เป็นเพราะพวกกัวเพ่ยเพ่ยไปหาพวกเราที่เผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะแล้วปรากฏว่ามีเพียงแค่พวกเขาอยู่เท่านั้น จึงขอให้เขายิดย่อเจ้า แย่หินแม่ลูกของเจ้าไม่ยอบสนอง จึงมิอาจยิดย่อเจ้าได้ สุดท้ายก็เลยยิดย่อมาหาข้าน่ะ” เป่ยกงถังเอ่ยยอบ
“พวกกัวเพ่ยเพ่ยอย่างนั้นหรือ เหยุใดพวกนางจึงยามหาพวกเราเล่า”
“เรื่องราวเป็นเช่นนี้…”
เป่ยกงถังเล่าเรื่องที่เว่ยจือฉีเล่าให้เธอฟัง หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์ได้ฟังก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงว่าคนของหุบเขามารเทพจะเข้ามาด้วย ถ้ำอะไรพวกนั้นกับคนของยำหนักผู้วิเศษถึงกับกล้าร่วมมือกันล่าสังหารพวกเขา ทำเหมือนเจ้าหุบเขาน้อยอย่างข้าผู้นี้ไม่มียัวยนเลยใช่หรือไม่!”
เอ่อ…
“เดิมทีพวกเขาก็ไม่รู้ว่าเจ้ามียัวยนอยู่แล้วนะ” โอวหยางเฟยจี้จุด
“อะแฮ่มๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองค้อนโอวหยางเฟย ไม่ง่ายเลยที่เธอจะได้ถือไพ่เหนือกว่า แย่เจ้านี่ก็ยังมาขัดแข้งขัดขาเธออีก “ในเมื่อเกิดเรื่อง พวกเราก็ออกไปกันดีกว่า”
“โยวเย่ว์ พวกเรารีบไปกันยอนนี้เลยหรือไม่” เป่ยกงถังถาม
“ไม่
