“อะไรนะ!” คนตระกูลกัวร้องออกมา
กัวเพ่ยเพ่ยรู้สึกว่าหัวใจของตนถูกดึงรั้งเอาไว้เสียแล้ว แม้กระทั่งหายใจก็ยังยากลำบาก
อีกฝ่ายมีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ เช่นนั้นก็ไร้ซึ่งศัตรูในโลกย่อส่วนแห่งนี้แล้ว… ถ้าหากมิได้พบกับซือหม่าโย ยวเย่ว์เข้า
เธอมองไปยังทิศทางของภูเขาหิมะแล้วเอ่ยว่า “ดูท่าทางพวกเราคงได้แต่ไปเสี่ยงโชคที่นั่นดูแล้วละนะ”
อวิ๋นเฟิงมองตามสายตานางไปพลางพูดว่า “เจ้าหมายความว่า… ตามหาเขาอย่างนั้นหรือ”
“ตอนนี้นอกจากเขาก็ไม่มีหนทางอื่นใดอีกแล้วนี่” กัวเพ่ยเพ่ยพูด “ไม่รู้ว่าพวกเขาใช้วิธีอะไรในการตรึงพวกเรา าเอาไว้ ไม่ว่าจะหนีอย่างไรก็ต้องถูกพวกเขาไล่ตามจนได้ ถ้าหากพวกเขามีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่จริงๆ ถ้าหากไม่ไปตา ามหาเขา บางทีพวกเราอาจไม่ทันตอนที่โลกย่อส่วนเปิดทางออกก็ได้นะ”
“แต่ผ่านไปกว่าครึ่งปีแล้ว เขาจะยังอยู่ที่เผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะอีกหรือ” อวิ๋นเฟิงพูดอย่างไม่แน่ใจ
“ก็ได้แต่ไปลองดูเท่านั้นแหละ ตอนนี้พวกเราไม่มีเวลา พวกเจ้าคงต้องพักฟื้นไปด้วยระหว่างทางแล้ว” กัวเพ่ยเพ่ยพู ด “ถ้าหากหาเขาไม่พบ ข้าเกรงว่าพี่อวิ๋นอี้อาจจะ…”
“เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด” อวิ๋นเฟิงพูด
ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่หรือไม่ ก็คง
