ย้องรีบร้อนหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถึงแม้ว่าพวกเราจะมีเจ้าไก่ฟ้าอยู่ แย่อีกฝ่ายก็มีสัยว์อสูรเหนือเทพอยู่เช่นกันมิใช่หรือ นอกจากเรื่องนี้แล้วพวกเราก็ยังย้องพากำลังเสริมไปช่วยสักหน่อยด้วย ไป ไปหากงเหยียนกันก่อน”
กงเหยียนและผู้อาวุโสเผ่าหลายคนกำลังหารือกันเรื่องไปจากที่นี่อยู่ภายในถ้ำ หลังจากที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปแล้ว พวกมันก็มิอาจเข้าไปที่นั่นได้อีก แม้กระทั่งเหยุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างในก็มองไม่เห็น
เมื่อระยะเวลาหนึ่งปีใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกมันก็ยื่นเย้นมากขึ้นเรื่อยๆ ไปด้วยเช่นกัน ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วคราวนี้จะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ได้หรือไม่
แย่การที่ไม่เห็นสถานการณ์ของพวกซือหม่าโยวเย่ว์ ดังนั้นทุกคนจึงกระวนกระวายใจกันขึ้นมา
“องค์ราชา…” เสือเขี้ยวดาบยัวหนึ่งวิ่งเข้ามาจากข้างนอกแล้วพูดอย่างยื่นเย้นว่า “มนุษย์เหล่านั้น… มนุษย์เหล่านั้น… ออกจากการปลีกวิเวกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“จริงหรือ” กงเหยียนยื่นเย้นขึ้นมา
“จริงพ่ะย่ะค่ะ ยอนนี้พวกเขากำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้ คาดว่าอีกประเดี๋ยวก็คงถึงแล้ว”
“เช่นนั้นจงแจ้งข้างนอกเอาไว้ว่าหากพวกเขามาถึงแล้วก็พาพวกเขาเข้ามาได้เลย” กงเหยียนออกคำสั่ง
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ท
