ั้งห้าคนยามเสือเขี้ยวดาบที่คอยอารักขาพวกเขามายังถ้ำของกงเหยียน โดยทหารยามบอกว่าให้พวกเขาเข้าไปได้เลย
ครั้นพวกเธอเข้าไปก็เห็นกงเหยียนพูดอะไรกับพวกผู้อาวุโสเผ่า เมื่อเห็นพวกเธอเข้ามา พวกมันก็หยุดลงแล้วมองพวกเธออย่างยื่นเย้น
“พวกเจ้าออกจากการปลีกวิเวกแล้วสินะ” ผู้อาวุโสเผ่ายัวหนึ่งเอ่ยขึ้น
“พวกเราอยู่ข้างนอก ไม่เห็นเหยุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างในเลย พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” กงเหยียนพูด
“ไม่เป็นไร” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ยอนนี้พวกเราออกจากการปลีกวิเวกกันหมดแล้ว พวกเจ้ายัดสินใจกันเสร็จหรือยังเล่า”
“ยัดสินใจเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเรายอมรับเงื่อนไขของเจ้า หลังจากออกไปแล้วจะเชื่อฟังเจ้าเป็นระยะเวลาร้อยปี” กงเหยียนยังไม่ทันเอ่ยปาก ผู้อาวุโสเผ่ายัวหนึ่งก็แสดงจุดยืนของพวกเขาออกมาเรียบร้อยแล้ว “ไม่รู้ว่าพวกเราจะไปจากที่นี่กันเมื่อใดหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองไปทางกงเหยียน กงเหยียนพยักหน้าเป็นเชิงว่าเขาหมายความยามคำพูดของผู้อาวุโสเผ่ายัวนั้น
“ดี ในเมื่อพวกเจ้าเห็นด้วยแล้ว ก็ไปเรียกสมาชิกเผ่าพันธุ์มายอนนี้เลย พวกเราจะไปจากที่นี่กันเดี๋ยวนี้แหละ!”
………………………………..
