“ใช่ พวกเราพบเรื่องยุ่งยากเข้าเสียแล้ว ซึ่งรวมคนของหุบเขามารเทพอยู่ในนั้นด้วย” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
จากนั้นนางจึงเล่าเรื่องให้ฟังอย่างง่ายๆ เพราะเวลารกระชั้นชิด ดังนั้นจึงมีอีกหลายเรื่องที่ไม่ทันได้พูด แต่ ก็ทำให้เว่ยจือฉีรับรู้ถึงความตึงเครียดของสถานการณ์
“ข้าจะลองดูว่าติดต่อพวกเขาได้หรือไม่” เขาหยิบหินแม่ลูกออกมาแล้วใส่ปราณวิญญาณเข้าไป ผลปรากฏว่าไร้ซึ่งการตอบ บรับจากอีกฝ่าย
คนตระกูลอวิ๋นเห็นเขาหยิบหินแม่ลูกออกมาแล้วตื่นเต้นดีใจไม่น้อย พวกเขารู้ถึงประโยชน์ของหินแม่ลูกดี
แต่เมื่อเห็นหินแม่ลูกทางนั้นไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว รอยยิ้มของพวกเขาจึงแข็งค้างไปเสียแล้ว
“หรือว่าพวกเขาจะอยู่ห่างไกลมากเล่า” เว่ยจือฉีพูดประโยคหนึ่ง หลังจากนั้นจึงหยิบหินแม่ลูกอีกก้อนหนึ่งออกมาแล้ว วใส่ปราณวิญญาณเข้าไป
“จือฉีหรือ” เสียงของเป่ยกงถังดังแว่วออกมาจากหินแม่ลูก
“เป่ยกง พวกเจ้ายังอยู่ที่ดินแดนเสือเขี้ยวดาบหรือไม่” เว่ยจือฉีถาม
“อยู่สิ! ทำไมหรือ” เป่ยกงถังถาม
“โยวเย่ว์เล่า เมื่อครู่ข้าติดต่อไปแล้วหินแม่ลูกของเขาไม่ตอบสนองเลย” เว่ยจือฉีพูด
“อ้อ เขามิได้อยู่กับพวกเราหรอก” เป่ยกงถังพูด
“เขาไปที่ใดเสียแล้วเล่า”
“คาดว่าลงไปใต้ดินกั
