ว!”
“ได้เลยพี่หญิง”
คนตระกูลกัวคนอื่นๆ ไม่พูดอะไรอีก ส่วนคนที่ได้รับบาดเจ็บต่างก็เริ่มฟื้นฟูขึ้นมาบ้างแล้ว
วันต่อมา อาการบาดเจ็บของพวกเขาก็ฟื้นฟูขึ้นมาเป็นลำดับ
กัวเพ่ยเพ่ยลืมตาขึ้นมาก่อน เมื่อเห็นหลายคนยังคงรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ นางจึงยืนขึ้นโดยมิได้พูดอะไร แล้ว วมองประเมินบริเวณโดยรอบอย่างละเอียด
บนทุ่งหญ้าอันเวิ้งว้าง ไร้ซึ่งลักษณะพิเศษใดๆ แต่ในขณะที่นางมองเห็นยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปนั้นก็ตกตะลึงไป
“ถูกไล่ล่ามาจนถึงที่นี่เชียว” นางพึมพำกับตนเอง
ยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปนั้นก็คือสถานที่ที่ตอนนั้นพวกนางกับซือหม่าโยวเย่ว์แยกจากกัน พวกโยวเย่ว์ไปยังดินแดน นของเผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะ ส่วนพวกนางก็ไปจากสถานที่แห่งนี้ แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งอื่นเพื่อเสาะแสวงหาโอ อกาส
นางหมุนกาย คล้ายจะเห็นทิวเขากลุ่มหนึ่งได้อย่างเลือนรางที่สุดปลายทุ่งหญ้า
“ไม่รู้ว่าพวกเขาจะยังอยู่ที่นั่นกันหรือไม่”
“เป็นไปได้ว่าจะยังอยู่นะ” เสียงของกัวฝูดังแว่วมา กัวเพ่ยเพ่ยมองไป นางก็หายแล้วเช่นเดียวกัน
“เผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะบอกว่ามีสถานที่บำเพ็ญให้พวกเขาไปฝึกยุทธ์ ข้าคิดว่าจะต้องมิใช่แค่วันสองวันแน่” กัวฝูเ เดินเข้าไปแล้วพูดพ
