ี่มาหารือกับพวกเจ้าก็เพื่อไว้หน้าพวกเจ้าเท่านั้น พวก เจ้ายังคิดว่าพวกเจ้ามีสิทธิ์ตัดสินใจจริงๆ น่ะหรือ”
“พวก… พวกเรา…”
“พวกเจ้าก็แค่พวกที่อายุยืนหน่อยในหมู่เสือเขี้ยวดาบเท่านั้น แต่กลับยึดถืออายุและวุฒิภาวะของตนจนไม่เห็นแม ม้แต่ราชาสัตว์อสูรอยู่ในสายตาแล้ว!” เจ้าไก่ฟ้าพูดเสียงเย็นชา
“ไม่ใช่นะ พวกเรา…”
“ไม่ใช่อะไรเล่า” เจ้าไก่ฟ้าพูด “เดิมทีอยากเจรจากับพวกเจ้าว่าจะขอใช้สระฝึกยุทธ์ของพวกเจ้า แต่ในเมื่อพวกเจ้า าไม่ยินยอม เช่นนั้นก็ไม่ต้องเจรจากันอีกแล้ว พวกเราจะเข้าไปใช้สระฝึกยุทธ์ของพวกเจ้าเลย จะว่าอะไรหรือไม่”
“พวกเรา…ไม่ว่าอะไร”
ผู้อาวุโสเผ่าหลายตัวในนั้นล้วนไม่ต่อต้านอีกต่อไป มีเพียงแค่ตัวแรกสุดเท่านั้นที่ยังคงพูดว่าไม่ได้
“ไม่ได้อย่างนั้นหรือ” เจ้าไก่ฟ้ายกหางเสียงขึ้นสูง ในขณะที่เอ่ยวาจานี้ออกมา เขาก็หยุดแผ่แรงกดดันแล้วสะบัดแขน นเสื้ออย่างส่งๆ เสือเขี้ยวดาบชราตนนั้นก็กระเด็นไป ก่อนจะหล่นกระแทกลงบนพื้นอย่างรุนแรง
“โอ๊ย…” เสือเขี้ยวดาบชราตัวนั้นไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้ หัวสมองจึงทึบทึมเพราะความโกรธเคืองไปชั่วขณะ มันตะเกียกตะ ะกายลุกขึ้นจากพื้นแล้วโจมตีเข้าใส่เจ้าไก่ฟ้า
“อ๊ากกก…”
มันยังไม่ทันเข้าใกล้เจ้าไ
