ก่ฟ้า ก็ถูกบางสิ่งบางอย่างขัดขวางเอาไว้เสียแล้ว จากนั้นมันก็รู้สึกว่าห้วงมิติโดยรอบ บหดเล็กลงอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของมันเริ่มบิดเบี้ยวภายใต้แรงกดดัน ผู้ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับได้ยินเสียงกระดูกขอ องมันแหลกสลายเลยทีเดียว
“ตึง…”
ในขณะที่มันเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายนั้นเอง เจ้าไก่ฟ้าจึงค่อยปล่อยมัน หลังจากนั้นจึงมองบรรดาผู้อาวุโสเผ่า พลางเอ่ยว่า “ยังมีผู้ใดเห็นต่างอีกหรือไม่”
“ไม่มี” คราวนี้ไม่มีใครบอกว่าเห็นต่างอีกแล้ว เขาก็แค่ยืนอยู่ที่เดิม ดูเหมือนว่าจะยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ำ ก็ทำเอาผู้อาวุโสเผ่าของพวกเขาแทบไม่เหลือชิ้นดี การคิดจะกำจัดพวกเขาคงมิใช่เรื่องง่าย แล้วใครจะยังกล้าบอ กว่าเห็นต่างอีกเล่า
สายตาของราชาเสือเขี้ยวดาบที่มองผู้อาวุโสเผ่าเหล่านั้นแล้วไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีอยากเชิญพวกเขามาเจรจาธุ ระ ทว่ากลับกลายเป็นเช่นนี้ไปเสียได้ จนตอนนี้อีกฝ่ายไม่พูดเรื่องความร่วมมือกันอีกต่อไปแล้ว โมโหพวกเขาแทบตายเ เลยจริงๆ
“เช่น… เช่นนั้นเรื่องที่พวกเจ้าบอกว่าจะพาพวกเราไปจากที่นี่ก่อนหน้านี้ ยังนับอยู่หรือไม่” ราชาเสือเขี้ยวดาบ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“อะไรนะ”
“พาพวกเราไปจากที่นี่”
“ไปจากที่นี่อย่างนั้
