นหรือ เป็นความจริงหรือ”
เมื่อผู้อาวุโสเผ่าทั้งหลายได้ยินคำพูดของราชาเสือเขี้ยวดาบแล้ว แต่ละคนต่างส่งเสียงร้องขึ้นมา นัยน์ตาเต็มไปด้วย ยความตื่นตระหนก
“ถูกต้อง ตอนแรกข้าบอกว่าจะพาพวกเจ้าออกไปจากที่นี่เป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการที่พวกเราขอใช้สระฝึกยุทธ์ แต่น่าเ เสียดายที่พวกเจ้าไม่เห็นด้วย พวกเราจึงได้แต่ฝืนบังคับใช้แล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางยักไหล่
“เรื่องนั้น…พวกเรา…มิได้…” ผู้เฒ่าทั้งหลายน้ำท่วมปาก จะไปรู้ได้อย่างไรว่าตนพูดเพียงแค่ไม่กี่ประโยค ก็จะเสียโอ อกาสในการออกไปจากที่นี่เสียแล้ว!
ซือหม่าโยวเย่ว์มองความระทมใจในแววตาของพวกเขาอย่างพึงพอใจ แล้วแสร้งกระแอมกระไอก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเจ้าอยากออ อกไปจากโลกแห่งนี้หรือไม่”
“เจ้ายอมพาพวกเราออกไปอย่างนั้นหรือ” ผู้อาวุโสเผ่าคนหนึ่งถามขึ้น
“อยากให้พวกเราพาพวกเจ้าออกไปนั้นก็ได้อยู่หรอก แต่จะทำสิ่งใดล้วนต้องลงทุนทั้งสิ้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พว วกเจ้าอยากออกไปก็ต้องให้ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อกันกับพวกเราสิ”
“เจ้า… ก่อนหน้านี้มิได้บอกว่าขอใช้สระฝึกยุทธ์หรอกหรือ” ผู้อาวุโสเผ่าอีกคนพูดเสียงเบา
“นั่นเป็นเงื่อนไขก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้เงื่อนไขเปลี่ยนแปลงไปแล้ว” ซือหม่า
