เขาจะได้เห็นสิ่งล้ำค่าบางอย่างเข้าเสียแล้ว
ส่วนพวกเว่ยจือฉีก็นั่งบนเก้าอี้ สนทนากับราชาหมาป่าหิมะอย่างเป็นมิตร
และบนแท่นหินด้านหลังราชาหมาป่าหิมะ มีหมาป่าหิมะตนหนึ่งนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนนั้น
เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เข้ามา ราชาหมาป่าหิมะจึงเอ่ยว่า “เดิมทีคิดว่ายังต้องรออีกสักวัน คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะหายดีได้เร็วถึงเพียงนี้”
“บำเพ็ญที่นั่นดีใช้ได้เลยล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าให้ราชาหมาป่าหิมะ เธอมองหมาป่าหิมะที่ด้านหลังตัวนั้นแล้วถามว่า “เขาคือราชาองค์ก่อนของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ”
เซียวลืมตาขึ้นมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “เจ้าเป็นคนช่วยชีวิตข้าหรือ”
“แลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันเท่านั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็ยังต้องขอบคุณเจ้าอยู่ดี” เซียวพูดจบแล้วหลับตา เห็นชัดว่าเขายังฟื้นฟูได้ไม่เต็มที่
“ที่พวกเราเรียกเจ้ามาในวันนี้เพื่อบอกว่าเซียวฟื้นแล้ว พวกเจ้าก็ไปฝึกยุทธ์ที่ถ้ำได้แล้ว” ราชาหมาป่าหิมะกล่าว “สำหรับเรื่องที่เจ้าพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้ พวกเรายังต้องหารือกันอีกสักหน่อย”
“ดินแดนของเสือเขี้ยวดาบนั่นอยู่ที่ใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“เจ้าอยากไปที่นั่นอย่างนั้นหรือ” ราชาหมาป่าหิมะถาม
“พวกจือ
