เอาไว้ได้เลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ปรึกษากับพวกเป่ยกงถังแล้วรู้สึกว่าพอทำได้ จึงเอ่ยว่า “เอาละ ข้าจะรับปากเจ้าก็ได้ แต่พวกเรา ต้องไปดูก่อนว่าสถานที่ที่เจ้าพูดถึงนั้นคุ้มค่าหรือไม่”
หมาป่าหิมะมองเจ้าไก่ฟ้าปราดหนึ่งแล้วพยักหน้าเอ่ยว่า “ได้สิ”
ตอนนี้พวกมันไม่มีทางเลือกอีกแล้ว จึงได้แต่เชื่อใจพวกเขาเท่านั้น
ในขณะนี้เอง คนตระกูลกัวและคนตระกูลอวิ๋นก็เดินเข้ามา ตอนนี้ทั่วทั้งหุบเขาเหลือเพียงแค่พวกเขาเท่านั้นที่ยั งไม่จากไป
“เจ้าหุบเขาน้อย ท่านจะไปกับพวกเขาจริงๆ หรือ” อวิ๋นอี้ถาม
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า “เจ้าก็ไม่ต้องตามข้ามาหรอกนะ พาคนตระกูลอวิ๋นไปแสวงหาโอกาสเถิด คุณหนูกัว พวก กเราก็อำลากันตรงนี้เลยนะ”
พวกกัวเพ่ยเพ่ยรู้ว่าพวกซือหม่าโยวเย่ว์มีความมั่นใจในตัวเองว่าจะไปยังดินแดนของเผ่าพันธุ์หมาป่าหิมะได้ จ จึงมิได้พูดอะไรอีก เพียงแค่บอกว่าให้รักษาตัวด้วย หลังจากนั้นก็มองพวกเขาไปจากหุบเขาแห่งนี้พร้อมกับหมาป่าหิมะ ะ
อวิ๋นอี้โบกพัดในมือแล้วพูดกับตนเองว่า “สมกับที่เป็นผู้สืบทอดที่เข้าตาท่านเจ้าหุบเขารองจริงๆ ดวงแข็งกว่า าคนทั่วไปมากมายเลยทีเดียว!”
“ท่านพี่ ท่านว่าอะไรนะ” อวิ๋นเฟิงได้ยินไม่ชัดจึงเอ่ยถ
