าม
“ไม่มีอะไรหรอก” อวิ๋นอี้รวบพัดมาเคาะศีรษะอวิ๋นเฟิงแล้วพูดว่า “เจ้าต้องขยันบำเพ็ญให้ขึ้นไปยังเบื้องบนได้เร็ว วหน่อย เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้ว” อวิ๋นเฟิงเอ่ยตอบ
“พี่อวิ๋นอี้ พวกเราก็ไปจากที่นี่กันเถิด” กัวเพ่ยเพ่ยพูด “ข้ามีลางสังหรณ์ว่าพอพวกคุณชายซือหม่าออกมาอีกค ครั้ง พลังยุทธ์จะต้องเพิ่มพูนขึ้นมากอย่างแน่นอน”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ไปจากหุบเขาพร้อมกับหมาป่าหิมะ เธอเรียกเจ้าวิหคน้อยออกมา ก่อนจะตามหมาป่าหิมะที่วิ่งอยู่ บนพื้นไปยังสถานที่พักอาศัยของพวกมัน ผ่านไปครึ่งวัน พวกเขาก็มาถึงภูเขาหิมะแห่งหนึ่ง
“เป็นภูเขาหิมะนี่!” ซือหม่าโยวเล่อเห็นภูเขาหิมะแล้วเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ
“ที่นี่อยู่ไม่ห่างจากสถานที่ก่อนหน้านี้ไม่มากนัก คิดไม่ถึงว่าสภาพอากาศจะแตกต่างกันมากมายถึงเพียงนี้”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ลงมาจากหลังเจ้าวิหคน้อย หมาป่าหิมะก็วิ่งเข้ามาหาในขณะเดียวกัน
“ที่นี่คือที่พักอาศัยของพวกเราเอง” หมาป่าหิมะพูด “พื้นที่ที่จะให้พวกเจ้าอยู่ในเขตศูนย์กลางของที่พักพวกเรา ข้าจะพาพวกเจ้าไปเอง”
“ดีเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
พวกเขาเดินเท้าไปบนภูเขาหิมะ หลังจากข้ามผ่านภูเขาหิมะหลายแห่งแล้วพวกเขาก็มาถึงลาดเขาแห่งหนึ่
