งข้าหรอก แต่ละคนอาศัยความสามารถของตัวเอง ใครได้ไปก็เป็นของคนนั้น”
ถึงแม้ว่าคนตระกูลอวิ๋นจะรู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์เป็นเจ้าหุบเขาน้อยแห่งหุบเขามารเทพ แต่ในใจก็ยังคงไม่เชื่อมั่นในพลังยุทธ์ของพวกเขาสักเท่าไรนัก ถึงอย่างไรพวกเขาก็มาจากดินแดนอี้หลิน ความสามารถของดินแดนนี้ด้อยกว่าดินแดนอื่นๆ ไม่ใช่น้อยเลย
แม้กระทั่งหัวใจของอวิ๋นอี้เองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเจ้าหุบเขาน้อยแห่งหุบเขามารเทพ ถ้าหากเกิดเรื่องขึ้นกับเขา ตนก็ยังต้องช่วยเหลือเขาอยู่ดี
มีเพียงคนตระกูลกัวเท่านั้นที่เชื่อมั่นว่าซือหม่าโยวเย่ว์มิได้คุยโว พวกเขามีความสามารถพอจะไปช่วงชิงอย่างแท้จริง
“เย่ว์เย่ว์ ถ้าอย่างนั้นให้ข้าไปช่วยเจ้าขุดดอกกระดูกศิลาออกมาไม่ดีหรือ!” หลิงหลงพูดพลางดึงผมซือหม่าโยวเย่ว์
“เจ้าแน่ใจหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามข้ามศีรษะไป
“แน่นอนสิ!” หลิงหลงตบหน้าอกตนเองแล้วเอ่ยว่า “เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว ข้าจะต้องชิงดอกกระดูกศิลากลับมาให้เจ้าได้อย่างแน่นอน”
ตอนที่นางอยู่ในเจดีย์วิญญาณได้เห็นพวกเจ้าคำรามน้อยทำเรื่องต่างๆ มากมายให้กับซือหม่าโยวเย่ว์ คิดอยู่ตลอดว่าจะทำอะไรบางอย่างเพื่อแสดงถึงการดำรงอยู่ข
