“ท่านปู่น้อยมอบของสิ่งใดให้พวกเราหรือ” กัวเลี่ยงถาม
สิ่งของที่นำลงมาจากเบื้องบน ต่อให้ย่ำแย่สักเพียงใดก็ยังดีกว่าของในดินแดนแห่งนี้ แต่สิ่งของจากหุบเขามารเทพจะย่ำแย่ได้ด้วยหรือ
อวิ๋นอีเห็นท่าทีลุกลี้ลุกลนของกัวเลี่ยงจึงเอ่ยว่า “ร้อนรนอะไรกัน โตจนป่านนี้แล้วยังมีนิสัยเช่นนี้อยู่อีก!”
“แหะๆ” กัวเลี่ยงยกมือขึ้นเกาท้ายทอยพลางเอ่ยว่า “พี่อวิ๋นอี้ ท่านชอบยั่วน้ำลายข้าอยู่เสมอเลยนี่นา”
“ไม่มีอะไรมากไปกว่ายาวิเศษและอาวุธวิญญาณจำนวนหนึ่ง รวมทั้งค่ายกลแบบใช้ครั้งเดียว ของอย่างอื่นพวกเจ้าคงใช้ประโยชน์ไม่ได้หรอก” อวิ๋นอี้หยิบแหวนเก็บวัตถุวงหนึ่งออกมามอบให้กัวเพ่ยเพ่ยพลางเอ่ยว่า “สิ่งของอยู่ในนี้ทั้งหมดเลย!”
กัวเพ่ยเพ่ยรับเอาแหวนเก็บวัตถุมาแล้วใส่พลังจิตเข้าไป เมื่อเห็นสิ่งของภายในนั้นแล้วก็ตกตะลึงไป ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้สติกลับคืนมาแล้วเอ่ยว่า “ท่านปู่น้อยเป็นคนหุบเขานอก เหตุใดจึงมีของดีมากมายถึงเพียงนี้ได้เล่า”
“คราวก่อนท่านปู่น้อยของเจ้าสร้างความดีความชอบ สิ่งของในคราวนี้น่าจะเป็นรางวัลที่ข้างในหุบเขามอบให้แก่เขากระมัง นอกจากนี้ตอนที่ข้าจากมายังได้ยินว่า ท่านปู่น้อยของพวกเจ้าอาจจะได้กลายเป็นศิษย
