์หุบเขาในแล้วด้วย” อวิ๋นอี้พูด
“จริงหรือ!”คนตระกูลกัวได้ฟังข่าวนี้แล้วต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ ถ้าหากท่านปู่น้อยของพวกเขาเข้าไปยังหุบเขาในได้ เช่นนั้นสถานะของตระกูลพวกเขาก็จะยกระดับสูงขึ้นไปได้ด้วยเช่นกัน
อวิ๋นอี้พยักหน้า
“ช่างดีเสียจริง!” กัวฝูกระโดดตัวลอยอย่างตื่นเต้น
อวิ๋นอี้เห็นท่าทางเบิกบานใจของพวกเขาแล้วก็เบนสายตาไปอีกทางพลางถามว่า “คนเหล่านี้มิใช่คนตระกูลพวกเจ้าหรอกหรือ”
“ดูสิ ข้าลืมแนะนำให้พวกท่านรู้จักไปเลย” กัวเพ่ยเพ่ยตบหน้าผากแล้วเอ่ยว่า “คนเหล่านี้คือสหายที่พวกเราเพิ่งรู้จักเมื่อวาน นี่คือเว่ยจือฉี โอวหยางเฟย เจ้าอ้วน เป่ยกงถัง เสี่ยวถู ซือหม่าโยวเล่อ และซือหม่าโยวเย่ว์”
เมื่อได้ยินชื่อซือหม่าโยวเย่ว์ อวิ๋นอี้ก็เอ่ยด้วยแววตาเปล่งประกายว่า “ซือหม่าโยวเย่ว์แห่งดินแดนอี้หลินอย่างนั้นหรือ”
“พี่อวิ๋นอี้ ท่านรู้จักเขาด้วยหรือ” พวกกัวเพ่ยเพ่ยตกตะลึงกันเป็นอย่างยิ่ง ดูเหมือนพวกตนจะยังไม่ได้แนะนำเลยว่ามาจากดินแดนอี้หลิน
อวิ๋นอี้เห็นแหวนบนนิ้วมือซือหม่าโยวเย่ว์แล้วหยุดชะงัก ก่อนจะทำความเคารพเธอพลางเอ่ยว่า “ศิษย์หุบเขาอวิ๋นอี้คารวะเจ้าหุบเขาน้อย”
การทำความเคารพของเขาทำให้ทุกคนใน
