ที่นั้นพรั่นพรึงไป แต่ละคนพากันมองไปทางซือหม่าโยวเย่ว์
“เอ่อ… ลุกขึ้นเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบจมูก พูดเช่นนี้คงไม่เลวกระมัง
“ขอบคุณเจ้าหุบเขาน้อย” อวิ๋นอี้เหยียดกายตรง พลางมองประเมินซือหม่าโยวเย่ว์
“พี่อวิ๋นอี้ ท่าน… ท่านเรียกเขาว่าเจ้าหุบเขาน้อยอย่างนั้นหรือ” กัวฝูมองคนทั้งสองอย่างไม่กล้าเชื่อ
“ใช่แล้ว เขาก็คือหนึ่งในสองเจ้าหุบเขาน้อยแห่งหุบเขามารเทพ” อวิ๋นอี้พูด
“แต่พวกโยวเย่ว์มิได้มาจากดินแดนอี้หลินหรอกหรือ เหตุใดจึงเป็นเจ้าหุบเขาน้อยไปได้เล่า” กัวเลี่ยงถาม
“ก่อนหน้านี้ไม่นาน ท่านเจ้าหุบเขารองกลับมาแล้วประกาศว่าหาตัวผู้สืบทอดพบแล้ว และแหวนโลหิตก็ยอมรับเขาแล้วด้วย ในภายหน้าเขาก็คือเจ้าหุบเขาน้อยของพวกเราแล้วล่ะ” อวิ๋นอี้พูด “ขอเพียงแค่พบเจอเจ้าหุบเขาน้อย คนระดับผู้อาวุโสลงมาของหุบเขามารเทพล้วนต้องทำความเคารพทั้งสิ้น”
“โอ้โห ที่แท้โยวเย่ว์ก็เป็นเจ้าหุบเขาน้อยแห่งหุบเขามารเทพ หากเป็นข้า คงได้ใช้สถานะนี้ในทางที่ผิดแน่! ในภายหน้าเมื่อเจ้าขึ้นไปยังเบื้องบน จะยังมีใครกล้ารังแกเจ้าอีกเล่า!” กัวเลี่ยงหัวเราะเสียงดังลั่น
แม้กระทั่งคนตระกูลอวิ๋นก็ยังคิดไม่ถึงว่าจะได้พบเจอเจ้าหุบเขาน้อยแห่งหุ
