โดยบังเอิญ ผู้อาวุโสท่านนั้นเป็นปรมาจารย์ค่ายกลพอดี เมื่อเห็นพรสวรรค์ของพี่อวิ๋นอี้ จึงพาเขาไปยังหุบเขามารเทพ พี่อวิ๋นอี้ขึ้นไปสามสิบกว่าปีแล้ว” กัวเพ่ยเพ่ยพูดอธิบาย
อายุเก้าสิบปี…
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงคนอายุเก้าสิบปีบนโลกใบเดิมขึ้นมา เมื่อมองดูคนอายุเก้าสิบปีตรงหน้าผู้นี้อีกครั้ง ในใจก็รำพึงว่ามิใช่โลกแห่งเดียวกันเอาเสียเลย คนอายุเก้าสิบปีที่นี่รู้สึกเหมือนชีวิตเพิ่งเริ่มต้น ส่วนอายุเก้าสิบปีที่นั่นใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดของชีวิตแล้ว
“แหะๆ พูดแบบนี้ หากนับอายุเราบนโลกใบเดิมในตอนนี้ ก็อายุแค่ไม่กี่ขวบเองสินะ” เธอมีความสุขอยู่ในใจ
“บรู๊วววว…”
หมาป่าหิมะบนยอดเขาฝั่งตรงข้ามส่งเสียงเห่าหอนขึ้นมาในทันใด ทำให้ทุกคนสะดุ้งตัวลอย
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ” ทุกคนต่างไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหมาป่าหิมะตนนี้จึงได้ส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“มันกำลังร้องเรียกพรรคพวกอยู่น่ะสิ!” เว่ยจือฉีพูด
“คาดว่ามันคงจะเห็นว่าที่นี่มีคนมากขึ้นเรื่อยๆ จึงรู้สึกถึงอันตราย เลยร้องเรียกพรรคพวกกระมัง” กัวเพ่ยเพ่ยกล่าว
“แต่ที่นี่ไม่มีสิ่งล้ำค่าอะไรเลยนะ!” ซือหม่าโยวเล่อพูด
เสี่ยวถูดึงชายเสื้อซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “พี่ชาย
