ข้าสัมผัสได้แล้วว่าที่นี่มีสิ่งล้ำค่าอยู่”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคือสิ่งใด” เจ้าอ้วนชวีถาม
เสี่ยวถูส่ายหน้าแล้วชี้ไปยังบริเวณลึกลงไปหลายสิบเมตรเบื้องล่างหน้าผาพลางเอ่ยว่า “ภายในก้อนหินสักแห่ง”
“ภายในก้อนหิน… หรือจะเป็นดอกกระดูกศิลาเล่า” มีคนตระกูลอวิ๋นเอ่ยขึ้น
“ดอกกระดูกศิลานั้นมิได้มีแต่ในตำนานเล่าขานเท่านั้นหรอกหรือ” ทุกคนตื่นตระหนก
“โยวเย่ว์ ดอกกระดูกศิลานี้คือสิ่งล้ำค่าอันใดหรือ” เจ้าอ้วนชวีเห็นท่าทีตกอกตกใจของทุกคนแล้วดูเหมือนว่าจะมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ไม่รู้จัก ทำหน้าตาไม่รู้เรื่องรู้ราว
“ดอกกระดูกศิลา ปลุกคนตายให้ฟื้น เพิ่มเลือดเนื้อให้โครงกระดูกได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เฮือก…” พวกซือหม่าโยวเล่อสูดลมหายใจ บนโลกมีพืชพรรณเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ
“ในตำราโบราณบันทึกเอาไว้ว่าถึงแม้เจ้าจะสิ้นชีพไปแล้ว เพียงแค่กินดอกกระดูกศิลาลงไป เจ้าก็กลับมามีชีวิตใหม่ได้อีก” กัวเพ่ยเพ่ยเอ่ยเสริม
“ร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ!” เจ้าอ้วนชวีพูด “สิ่งล้ำค่าที่สำคัญถึงเพียงนี้ พวกเราควรนำมาสำรองเอาไว้หรือไม่”
“ดอกกระดูกศิลานี้มิอาจได้มาอย่างง่ายดายถึงเพียงนั้นหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ดอกกระดูกศิลาอายุมากนั้นสร้างวิญญาณขึ้น
