ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูพื้นดินที่แยกตัวออกจากกันแล้วจึงกลืนน้ำลายโดยสัญชาตญาณ
“เย่ว์เย่ว์ แบบนี้ใช้ได้หรือยัง” หลิงหลงถาม
พอซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้าไปเหยียบบนดิน พบว่าดินเหล่านั้นได้กลายเป็นผุยผงไปหมดแล้ว
“ใช้ได้แล้วล่ะ”
เธอเหยียบลงไปแล้วยื่นมือไปลูบฝุ่นดิน หลังจากนั้นจึงหยิบภาชนะออกมาบรรจุมันเข้าไปจนหมด
หลิงหลงแปลงร่างเป็นวิญญาณครวญแล้วนั่งลงบนบ่าเธอพลางถามว่า “เย่ว์เย่ว์ เจ้านำสิ่งนี้ไปทำอะไรหรือ”
“ดินนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าหินธรรมดาทั่วไปเสียอีก ข้าเก็บมันเอาไว้กลับไปถามเจ้าอ้วนว่าต้องการมันหรือไม่ ข้าว่าฝุ่นดินนี่ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่งเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์ตอบ
หมัวซาที่อยู่ข้างๆ คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะเฉียบแหลมถึงเพียงนี้ ดินที่ถูกหินแก้วผลึกมนตราเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นวัสดุสำหรับหลอมวัตถุที่พบเห็นได้ยากในโลกหล้าอย่างแท้จริง
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บดินเหล่านั้นไปจนหมด หลุมจัตุรัสใหญ่ขนาดสิบเมตรลึกสองเมตรปรากฏขึ้นในพื้นดิน ตรงกลางหลุมมีอัญมณีผลึกสีดำสูงห้าสิบกว่าเซนติเมตรอยู่ก้อนหนึ่ง
“นี่คือหินแก้วผลึกมนตราอย่างนั้นหรือ ชิ้นใหญ่น่าดูเลยนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ปัดฝุ่นดินบนหินแก้วผลึกมนตราทิ้งไ
